ผังนิ้วพิมพ์สัมผัส: แป้นเหย้าและนิ้วที่ใช้กดแต่ละปุ่ม

แป้นเหย้า

แป้นเหย้าทั้งแปดคือ A, S, D และ F สำหรับมือซ้าย และ J, K, L และ ; สำหรับมือขวา นิ้วของคุณวางอยู่ตรงนี้ระหว่างคำ และกลับมาที่นี่ทุกครั้งหลังเอื้อมไปกดปุ่มอื่น

G และ H ไม่ใช่แป้นเหย้า เพราะไม่มีนิ้วไหนวางพักอยู่บนนั้น นิ้วชี้จะเลื่อนไปกดแล้วกลับมา

ตำแหน่งมือสำคัญพอๆ กับตัวอักษร นิ้วงอเล็กน้อยให้ปลายนิ้วแตะปุ่ม ข้อมือตรงไม่งอขึ้น และนิ้วโป้งลอยอยู่เหนือแป้นเว้นวรรค

ทำไมปุ่ม F และ J ถึงมีปุ่มนูน

ลองลูบนิ้วบน F และ J ของคีย์บอร์ดแทบทุกตัว คุณจะรู้สึกถึงขีดหรือจุดนูนเล็กๆ ปุ่มนูนเหล่านี้ช่วยให้นิ้วชี้หาตำแหน่งเหย้าได้โดยไม่ต้องมอง วางนิ้วชี้ลงบนปุ่มนูน แล้วอีกหกนิ้วที่เหลือจะตกลงบนปุ่มที่ถูกต้องเอง

ที่มาของมันคลุมเครือกว่าที่บทความส่วนใหญ่บอก คุณมักจะอ่านเจอว่า June E. Botich เป็นผู้คิดค้นปุ่มนูนนี้ แต่สิทธิบัตรสหรัฐฯ ของเธอ (ยื่นปี 2002 ได้รับอนุมัติเดือนธันวาคม 2003) อธิบายสิ่งอื่น: ขอบนูนที่ด้านนอกของกลุ่มแป้นเหย้า ที่ปุ่ม A และปุ่มเซมิโคลอน เราหาแหล่งข้อมูลปฐมภูมิที่ระบุว่าใครเป็นผู้คิดค้นเครื่องหมายบน F และ J ไม่พบ

ถ้าคีย์บอร์ดที่คุณใช้มีเครื่องหมายอยู่ในตำแหน่งที่ไม่คาดคิด หรือไม่มีเลย ให้ตรวจดูก่อนเริ่มว่านิ้วชี้วางอยู่บนตัวอักษรไหน เพราะนิ้วอื่นทุกนิ้วอิงตำแหน่งจากสองนิ้วนี้

ทำไมแป้นเหย้าถึงเป็น ASDF JKL;

แป้นเหย้าคือแถวตัวอักษรตรงกลาง และบน QWERTY มันตกอยู่ที่ A S D F และ J K L ; เพราะนั่นคือตำแหน่งที่นิ้วตกลงไปเมื่อวางสองมือไว้กลางคีย์บอร์ดโดยเว้นช่องไว้ให้คอลัมน์ G และ H ไม่ได้เลือกเพราะเป็นตัวอักษรที่ใช้บ่อย บน QWERTY มีตัวอักษรภาษาอังกฤษที่ใช้บ่อยที่สุดอยู่ในแถวนี้เพียงไม่กี่ตัว ซึ่งเป็นข้อตำหนิหลักของเลย์เอาต์ทางเลือกทั้งหลาย (บทความเรื่องเลย์เอาต์ ของเรามีหลักฐาน)

แถวกลางเป็นที่พักที่เหมาะสม เพราะแถวตัวอักษรอื่นทุกแถวอยู่ห่างไปแค่การเอื้อมครั้งเดียว การพิมพ์สัมผัสโดยใช้แป้นเหย้ามีมานานแล้ว: Wikipedia ระบุว่ามีรายงานว่า Frank Edward McGurrin เป็นผู้คิดค้นในปี 1888

ผังนิ้วฉบับเต็มสำหรับคีย์บอร์ด QWERTY สหรัฐฯ

นี่คือการกำหนดนิ้วมาตรฐานตามที่สอนกัน แต่ละนิ้วดูแลคอลัมน์ที่เอียงไปทางซ้ายเล็กน้อยเมื่อไล่ลงมา เพราะแถวปุ่มบนคีย์บอร์ดมาตรฐานวางเหลื่อมกัน

แถวตัวเลข

แถวบน

แถวเหย้า

แถวล่าง

นิ้วโป้งและปุ่มปรับแต่ง

แป้นเว้นวรรคใช้นิ้วโป้งข้างไหนก็ได้ Alt, Option, Cmd และปุ่ม Windows ใช้นิ้วโป้งที่อยู่ใกล้ที่สุด ส่วน Ctrl ใช้นิ้วก้อยข้างเดียวกัน

Shift: ใช้มืออีกข้างเสมอ

เมื่อจะพิมพ์ตัวพิมพ์ใหญ่หรือสัญลักษณ์ที่ต้องกด Shift ให้กด Shift ค้างด้วยนิ้วก้อยของมือที่ไม่ได้กดตัวอักษรนั้น ตัว T ใหญ่คือ Shift ขวาบวกนิ้วชี้ซ้าย ตัว J ใหญ่คือ Shift ซ้ายบวกนิ้วชี้ขวา ! คือ Shift ขวาบวกนิ้วก้อยซ้ายบนปุ่ม 1 ส่วน ( คือ Shift ซ้ายบวกนิ้วนางขวาบนปุ่ม 9

คนที่หัดพิมพ์เองละเมิดกฎข้อนี้มากกว่าข้ออื่นใด ถ้าใช้ Shift ซ้ายกับทุกอย่าง นิ้วก้อยซ้ายของคุณจะต้องกด Shift พร้อมกับ A, Q หรือ 1 ในจังหวะเดียวกัน

ผังมาตรฐานเป็นแบบเดียวที่ถูกต้องหรือไม่?

ไม่ใช่ มันเป็นธรรมเนียมที่สืบทอดมาจากเครื่องพิมพ์ดีด และบางส่วนก็ไม่ค่อยสมเหตุสมผลบนคีย์บอร์ดสมัยใหม่

แถวปุ่มที่วางเหลื่อมกันคือตัวอย่างที่ชัดที่สุด บนเครื่องพิมพ์ดีด แถวปุ่มวางเยื้องกัน (สามในแปดนิ้ว สามในสิบหกนิ้ว และสามในแปดนิ้ว ในแบบของ Sholes รุ่นแรกๆ) เพื่อเว้นที่ให้คานกลไกใต้ปุ่มแต่ละปุ่ม คีย์บอร์ดคอมพิวเตอร์ไม่มีคานกลไก แต่ยังคงการวางเหลื่อมไว้ และคอลัมน์นิ้วที่เอียงก็มาจากตรงนั้น บนคีย์บอร์ดแบบแยกส่วน (split) หรือแบบออร์โธลิเนียร์ (ortholinear) ที่ปุ่มเรียงเป็นคอลัมน์ตรง ผังนิ้วจะง่ายขึ้น: แต่ละนิ้วดูแลคอลัมน์ของตัวเอง จบแค่นั้น

แถวตัวเลขมีมากกว่าหนึ่งสำนัก ผังด้านบนเป็นแบบสมัยใหม่ที่พบบ่อยที่สุด Wikipedia อธิบายวิธีที่เก่ากว่าซึ่งสอนกันมาตั้งแต่ทศวรรษ 1960 หรืออาจก่อนหน้านั้น โดยนิ้วก้อยซ้ายกด 1 และ 2 นิ้วนางกด 3 นิ้วกลางกด 4 และนิ้วชี้ซ้ายกด 5 และ 6 ส่วนด้านขวา นิ้วชี้กด 7 และ 8 นิ้วกลางกด 9 นิ้วนางกด 0 และนิ้วก้อยกดทุกปุ่มที่อยู่ถัดไปทางขวา แบบที่สามผสมทั้งสองแบบเข้าด้วยกัน ผังเหล่านี้น่าจะสะท้อนเครื่องพิมพ์ดีดยุคแรกที่ไม่มีปุ่ม 0 หรือ 1 มากกว่าจะเกี่ยวกับมือ

งานวิจัยเกี่ยวกับคนพิมพ์ทั่วไปสนับสนุนมุมมองที่ผ่อนปรนกว่า ในงานศึกษาของมหาวิทยาลัย Aalto ปี 2016 ที่ติดตามมือและสายตาของคนพิมพ์ 30 คน สิ่งที่ทำให้คนพิมพ์เร็วแตกต่างคือความสม่ำเสมอ: พวกเขากดตัวอักษรแต่ละตัวด้วยนิ้วเดิมทุกครั้งและไม่ขยับมือ จำนวนนิ้วที่ใช้ไม่ได้บ่งบอกความเร็ว นั่นไม่ได้ทำให้ผังนิ้วไร้ประโยชน์ มันคือเส้นทางที่ง่ายที่สุดไปสู่การจับคู่นิ้วกับปุ่มที่สม่ำเสมอ เพราะมีคนตัดสินใจทุกอย่างไว้ให้คุณแล้ว

รูปแบบที่ปรับได้อย่างสมเหตุสมผล

การปรับเปลี่ยนต่อไปนี้พบบ่อยในคนพิมพ์เก่งๆ และแทบไม่เสียอะไรเลย:

• ปุ่ม 6 ด้วยนิ้วชี้ขวา: หลายผังให้กดด้วยมือไหนก็ได้ เลือกมาหนึ่งแบบแล้วใช้แบบนั้นตลอด
• ปุ่ม B ด้วยนิ้วชี้ขวา: B อยู่ราวๆ กึ่งกลางระหว่างนิ้วชี้สองข้าง และคำอย่าง "bring" หรือ "number" อาจพิมพ์ได้ลื่นไหลกว่าด้วยวิธีนี้ อีกครั้ง เลือกครั้งเดียวพอ
• แป้นเว้นวรรคด้วยนิ้วโป้งข้างเดียว: การสลับนิ้วโป้งคือสิ่งที่ผังส่วนใหญ่แสดง แต่ไม่ได้บังคับ และการใช้นิ้วโป้งข้างเดียวก็เป็นการจับคู่ที่สม่ำเสมออย่างสมบูรณ์
• Enter ด้วยนิ้วนางขวาหรือนิ้วก้อยขวา นิ้วไหนก็ได้ที่เอื้อมถึงโดยไม่ต้องขยับมือ
• ปุ่มริมขวาสุด ([ ] \ และ Backspace) ด้วยการขยับมือเล็กน้อยแทนการเหยียดนิ้ว

การปรับเปลี่ยนต่อไปนี้ก่อปัญหาจริง:

• กด C ด้วยนิ้วชี้: นิ้วชี้ซ้ายดูแลสี่ปุ่มในแถวล่างและแถวบนอยู่แล้ว บวกกับ F และ G การให้มันกด C อีกหมายความว่ามันมักจะอยู่ผิดที่
• กด P หรือปุ่มตัวเลขด้วยนิ้วไหนก็ได้ที่อยู่ใกล้ที่สุดในขณะนั้น ซึ่งเป็นการจับคู่ที่เปลี่ยนไปตามสถานการณ์
• ใช้ Shift ข้างเดียวกับทุกอย่าง ดังที่กล่าวไว้ข้างต้น

วิธีดูว่าการปรับเปลี่ยนแบบไหนทำให้คุณเสียเปรียบ: ทำแบบทดสอบ 1 นาที แล้วดูปุ่มที่พลาดบ่อยที่สุดในหน้าผลลัพธ์ ปุ่มที่โผล่มาในนั้นซ้ำๆ มักเป็นปุ่มที่คุณยังไม่ได้กำหนดนิ้วให้แน่นอน

หมายเหตุเรื่องคีย์บอร์ด ISO

ผังด้านบนใช้กับคีย์บอร์ดสหรัฐฯ (ANSI) คีย์บอร์ดส่วนใหญ่ในสหราชอาณาจักรและยุโรปใช้เลย์เอาต์ทางกายภาพแบบ ISO ซึ่งมีปุ่มเพิ่มมาหนึ่งปุ่ม: 105 ปุ่มแทน 104 ปุ่มบนคีย์บอร์ดที่มีปุ่ม Windows ความแตกต่างที่เปลี่ยนการใช้นิ้วของคุณ:

• มีปุ่มเพิ่มระหว่าง Shift ซ้ายกับ Z บนเลย์เอาต์ UK ปุ่มนี้คือ \ และ | Shift ซ้ายสั้นลง นิ้วก้อยซ้ายจึงเอื้อมไปกดได้ใกล้ขึ้น และเมื่อเพิ่งเปลี่ยนมาใช้ก็พลาดไปกดปุ่มที่เพิ่มมาได้ง่าย
• Enter เป็นปุ่มสูงคร่อมสองแถว และบนเลย์เอาต์ UK มีปุ่ม # ~ อยู่ข้างๆ ทั้งสองปุ่มเป็นของนิ้วก้อยขวา
• บนเลย์เอาต์ UK ปุ่ม @ และ " สลับที่กัน (" อยู่ที่ Shift+2 และ @ อยู่ที่ Shift+') ส่วน £ อยู่ที่ Shift+3

การกำหนดนิ้วสำหรับตัวอักษรไม่เปลี่ยนระหว่าง ANSI กับ ISO มีแต่ปุ่มใต้นิ้วก้อยที่ย้ายที่ ซึ่งเป็นเหตุผลที่การสลับไปมาระหว่างสองแบบทำให้นิ้วก้อยพลาดในช่วงแรก

วิธีใช้ผังนิ้ว

คู่มือการพิมพ์สัมผัสสำหรับผู้เริ่มต้น ของเรามีแผนสองสัปดาห์ที่สร้างขึ้นจากผังนี้ ถ้าคุณพิมพ์ด้วยนิ้วปนๆ กันอยู่แล้ว บทความเรื่องพิมพ์สัมผัสกับการพิมพ์จิ้มทีละนิ้ว จะช่วยให้คุณตัดสินใจว่าควรหัดใหม่หรือไม่

เมื่อพิมพ์ตัวอักษรได้อัตโนมัติแล้ว แถวตัวเลขและสัญลักษณ์เป็นอีกโครงการหนึ่ง แบบทดสอบตัวเลข จะแสดงในหนึ่งนาทีว่าแถวบนสุดของคุณแน่นแค่ไหน และหน้าฝึกซ้อม จะสร้างแบบฝึกจากปุ่มที่คุณพิมพ์พลาดจริงๆ โปรแกรมเมอร์ควรอ่านบทความของเราเรื่องสัญลักษณ์กับการพิมพ์สัมผัส

คำถามที่พบบ่อย

แป้นเหย้าทั้ง 8 ปุ่มคืออะไร?

A, S, D และ F สำหรับมือซ้าย และ J, K, L และเซมิโคลอนสำหรับมือขวา นิ้วโป้งวางพักบนแป้นเว้นวรรค ซึ่งไม่นับเป็นแป้นเหย้า

ทำไมการใช้แป้นเหย้าจึงสำคัญ?

มันให้จุดเริ่มต้นที่แน่นอนแก่ทุกนิ้ว ห่างจากปุ่มอื่นๆ ของนิ้วนั้นแค่การเอื้อมครั้งเดียว คุณจึงหาตัวอักษรใดก็ได้ด้วยการสัมผัสแทนการมอง การกลับมาที่แป้นเหย้าหลังการเอื้อมแต่ละครั้งคือสิ่งที่ทำให้การจับคู่นิ้วกับปุ่มคงที่

ควรใช้นิ้วไหนกดแป้นเว้นวรรค?

นิ้วโป้งข้างไหนก็ได้ บางคนสลับข้าง โดยใช้นิ้วโป้งของมือที่ไม่ได้พิมพ์ตัวอักษรล่าสุด บางคนใช้นิ้วโป้งข้างเดิมทุกครั้ง ทั้งสองแบบใช้ได้ถ้าคุณทำอย่างสม่ำเสมอ

ควรวางมืออย่างไรในการพิมพ์?

นิ้วงอและวางเบาๆ บนแป้นเหย้า นิ้วชี้อยู่บนปุ่มนูนของ F และ J ข้อมือตรงไม่งอขึ้น และนิ้วโป้งอยู่เหนือแป้นเว้นวรรค