تایپ ده انگشتی در برابر تایپ با نگاه: آیا یادگیری دوباره می‌ارزد؟

پژوهش‌ها دربارهٔ سرعت چه می‌گویند

ستون اول از یک راهنمای طراحی رابط کاربری از سال 1988 می‌آید که ویکی‌پدیا نقلش کرده؛ این راهنما تایپیست‌های دوانگشتی را هنگام رونویسی حدود 27 WPM و برای متن حفظ‌شده 37 WPM می‌داند، با جهش‌هایی تا 60 تا 70.

دو ستون دیگر از پژوهشی در سال 2016 در دانشگاه Aalto می‌آیند که از تایپ 30 نفر فیلم گرفت. خودآموخته‌ها میانگین 58.9 WPM و تایپیست‌های ده انگشتی 57.8 داشتند، فاصله‌ای که پژوهشگران معنادار ندانستند، و برخی که با یک یا دو انگشت در هر دست تایپ می‌کردند از 70 WPM گذشتند. این پژوهش به این دلیل نقد شده که فقط تایپیست‌هایی تا حدود 75 WPM را در بر می‌گرفت، پس دربارهٔ تایپیست‌های خیلی سریع چیز زیادی نمی‌گوید.

تصویر بزرگ آنلاین هم مشابه است. در پژوهش سال 2018 دانشگاه‌های Aalto و کمبریج روی 168,960 داوطلب، کسانی که دورهٔ تایپ گذرانده بودند میانگین 54.35 WPM داشتند و کسانی که نگذرانده بودند 49.00، تفاوتی حدود 5 WPM. یادداشت ما دربارهٔ میانگین سرعت تایپ این عددها را در بافت خودشان قرار می‌دهد.

جایی که تایپ ده انگشتی واقعاً برنده است

چشم‌ها. تایپیست خودآموخته‌ای که 40% زمان به پایین نگاه می‌کند نمی‌تواند آنچه را تایپ می‌کند بخواند، پس خطاها یکی دو کلمه ادامه پیدا می‌کنند تا متوجه شود. وقتی از روی یک سند رونویسی می‌کند یا گفت‌وگویی را روی صفحه دنبال می‌کند هم جایش را گم می‌کند. در پژوهش سال 2016، تایپیست‌های سریع هر دو گروه دو عادت مشترک داشتند: هر حرف همیشه با همان انگشت زده می‌شد و دست‌ها ثابت می‌ماندند. تایپ ده انگشتی هر دو را ذاتاً به شما می‌دهد.

خودآموخته‌ها ممکن است این یکنواختی را تصادفی بسازند. تایپ ده انگشتی آن را عمداً می‌سازد: جدول انگشت‌ها مجموعه‌ای از تصمیم‌ها دربارهٔ این است که هر کلید را کدام انگشت بزند، که از پیش برای شما گرفته شده‌اند.

تغییر روش چه هزینه‌ای دارد

چند هفته کندتر بودن. در پژوهشی در سال 2003 در Technion، دانشجویان پیش از آموزش با نگاه کردن 18.4 WPM و بدون نگاه کردن فقط 8.1 WPM تایپ می‌کردند. پس از یک دورهٔ 8 ساعته، تایپ ده انگشتی‌شان به 21.1 WPM رسید و پس از 6 ساعت استفادهٔ واقعی دیگر به 28.7. این نتیجهٔ خوبی است و همچنین یادآوری اینکه دو هفتهٔ اول از نقطهٔ شروعتان کندتر است.

خطر بزرگ‌تر برگشتن به روش قبلی است. همان پژوهش نشان داد تمام کردن یک دوره تضمین نمی‌کند که مردم در کارهای روزمره ده انگشتی تایپ کنند، چون روش قدیمی تا مدتی سریع‌تر می‌ماند.

چطور تصمیم بگیرید

اگر هر کدام از این‌ها درست است، از نو یاد بگیرید:

• برای بیشتر کلیدها به صفحه‌کلید نگاه می‌کنید.
• در یک آزمون 1 دقیقه‌ای زیر حدود 35 WPM تایپ می‌کنید.
• از روی سند رونویسی می‌کنید یا هم‌زمان با خواندن تایپ می‌کنید و مدام جایتان را گم می‌کنید.

اگر همین حالا بالای حدود 60 WPM تایپ می‌کنید و کمتر به پایین نگاه می‌کنید، زحمت یادگیری دوباره را به خودتان ندهید و به جایش دو سه کلیدی را که یکنواخت نمی‌زنید درست کنید.

اگر تغییر روش دادید، راهنمای مبتدیان ما برای تایپ ده انگشتی یک برنامهٔ دوهفته‌ای دارد، و یادگیری تایپ ده انگشتی چقدر طول می‌کشد می‌گوید پس از آن چه انتظاری داشته باشید.

پرسش‌های پرتکرار

آیا 70 WPM با 2 انگشت خوب است؟

بله. خیلی بالاتر از میانگین 51.56 WPM در پژوهش سال 2018 است. اگر می‌توانید بدون اینکه زیاد به پایین نگاه کنید به آن برسید، دلیل چندانی برای یادگیری دوباره ندارید.

آیا «پیدا کن و بزن» بد است؟

برای بیشتر مردم کند است و چشم‌هایتان را از صفحه دور نگه می‌دارد. اگر کم تایپ می‌کنید، کارتان را راه می‌اندازد.

آیا کسانی که «پیدا کن و بزن» تایپ می‌کنند می‌توانند سریع باشند؟

بعضی‌ها هستند. در پژوهش سال 2016 Aalto، کسانی که با یک یا دو انگشت در هر دست تایپ می‌کردند از 70 WPM گذشتند، هرچند بیشتر تایپیست‌های سریع از انگشت‌های بیشتری استفاده می‌کنند و برای هر کلید انگشت ثابتی دارند.

تفاوت تایپ ده انگشتی و «پیدا کن و بزن» چیست؟

تایپیست‌های ده انگشتی کلیدها را با لمس و از ردیف اصلی پیدا می‌کنند و برای هر کلید انگشت ثابتی دارند. تایپیست‌های «پیدا کن و بزن» هر کلید را با چشم پیدا می‌کنند.