جدول انگشت‌ها در تایپ ده انگشتی: کلیدهای ردیف اصلی و انگشت هر کلید

کلیدهای ردیف اصلی

هشت کلید اصلی برای دست چپ A، S، D و F و برای دست راست J، K، L و ; هستند. انگشت‌های شما بین کلمه‌ها آنجا می‌نشینند و بعد از هر دست‌دراز کردن به آنجا برمی‌گردند.

G و H کلید اصلی نیستند، چون هیچ انگشتی روی آن‌ها نمی‌نشیند؛ انگشت‌های اشاره به سمتشان می‌لغزند و برمی‌گردند.

وضعیت دست به اندازهٔ حروف اهمیت دارد. انگشت‌ها کمی خم می‌شوند تا نوکشان با بالشتک به کلیدها بخورد، مچ‌ها صاف می‌مانند و رو به بالا خم نمی‌شوند، و شست‌ها بالای کلید فاصله معلق می‌مانند.

چرا کلیدهای F و J برجستگی دارند

انگشتتان را روی F و J تقریباً هر صفحه‌کلیدی بکشید، یک خط یا نقطهٔ کوچک برجسته حس می‌کنید. این برجستگی‌ها به انگشت‌های اشاره کمک می‌کنند بدون نگاه کردن جای خود را پیدا کنند: انگشت‌های اشاره را روی برجستگی‌ها بگذارید و شش انگشت دیگر خودبه‌خود روی کلیدهای درست می‌افتند.

ریشهٔ این کار مبهم‌تر از آن است که بیشتر مقاله‌ها می‌گویند. زیاد می‌خوانید که June E. Botich این برجستگی‌ها را اختراع کرده، اما پتنت آمریکایی او (ثبت درخواست در 2002، صدور در دسامبر 2003) چیز دیگری را توصیف می‌کند: لبه‌های برجسته در سمت بیرونی گروه‌های ردیف اصلی، روی A و روی نقطه‌ویرگول. ما منبع دست اولی پیدا نکردیم که نشانه‌های F و J را به کسی نسبت دهد.

اگر صفحه‌کلیدی که استفاده می‌کنید نشانه‌هایش را جای غیرمنتظره‌ای دارد یا اصلاً ندارد، پیش از شروع ببینید انگشت‌های اشاره‌تان روی کدام حروف قرار می‌گیرند، چون همهٔ انگشت‌های دیگر جایشان را از همین دو می‌گیرند.

چرا ردیف اصلی ASDF JKL; است

ردیف اصلی ردیف وسطی حروف است و روی QWERTY به A S D F و J K L ; می‌افتد، چون وقتی هر دو دست وسط صفحه‌کلید بنشینند و فاصله‌ای برای ستون‌های G و H بماند، انگشت‌ها همان‌جا قرار می‌گیرند. این ردیف به این دلیل انتخاب نشده که حروفش پرکاربردند. روی QWERTY فقط تعداد انگشت‌شماری از پرکاربردترین حروف انگلیسی آنجا هستند، و گلایهٔ اصلی چیدمان‌های جایگزین دقیقاً همین است (مقالهٔ ما دربارهٔ چیدمان‌ها شواهدش را آورده).

ردیف وسط جای درستی برای استراحت است، چون هر ردیف دیگر حروف فقط یک دست‌دراز کردن با آن فاصله دارد. تایپ ده انگشتی با ردیف اصلی قدیمی است: ویکی‌پدیا ابداع آن در سال 1888 را، به نقل از منابع، به Frank Edward McGurrin نسبت می‌دهد.

جدول کامل انگشت‌ها برای صفحه‌کلید QWERTY آمریکایی

این تقسیم‌بندی استاندارد همان‌طور که آموزش داده می‌شود است. هر انگشت روی ستونی کار می‌کند که هرچه پایین‌تر می‌رود کمی به چپ مایل می‌شود، چون ردیف‌های صفحه‌کلید استاندارد پلکانی‌اند.

ردیف اعداد

ردیف بالا

ردیف اصلی

ردیف پایین

شست‌ها و کلیدهای کمکی

کلید فاصله را هر کدام از شست‌ها می‌زند. Alt، Option، Cmd و کلید ویندوز با نزدیک‌ترین شست زده می‌شوند؛ Ctrl با انگشت کوچک همان سمت.

Shift: همیشه با دست مخالف

برای تایپ حرف بزرگ یا نماد Shift‌دار، Shift را با انگشت کوچک دستی نگه دارید که حرف را نمی‌زند. T بزرگ یعنی Shift راست به‌علاوهٔ اشارهٔ چپ؛ J بزرگ یعنی Shift چپ به‌علاوهٔ اشارهٔ راست؛ ! یعنی Shift راست به‌علاوهٔ انگشت کوچک چپ روی 1؛ ( یعنی Shift چپ به‌علاوهٔ انگشت حلقهٔ راست روی 9.

خودآموخته‌ها این قاعده را بیش از هر قاعدهٔ دیگری زیر پا می‌گذارند. اگر برای همه چیز Shift چپ را نگه دارید، انگشت کوچک چپ باید هم‌زمان Shift و A، Q یا 1 را بزند.

آیا جدول استاندارد تنها جدول درست است؟

نه. این قراردادی است که از ماشین‌تحریر به ارث رسیده و چند بخشش روی صفحه‌کلید امروزی کمتر منطقی است.

ردیف‌های پلکانی روشن‌ترین نمونه‌اند. در ماشین‌تحریر، ردیف‌ها نسبت به هم جابه‌جا بودند (در طرح اولیهٔ Sholes به اندازهٔ سه‌هشتم، سه‌شانزدهم و سه‌هشتم اینچ) تا برای اهرم‌های زیر هر کلید جا باز شود. صفحه‌کلیدهای رایانه اهرمی ندارند، اما این پلکان را نگه داشتند، و ستون‌های مایل انگشت‌ها از همین می‌آید. روی صفحه‌کلید دوتکه یا ارتولینیر، که کلیدها در ستون‌های صاف قرار دارند، جدول ساده‌تر می‌شود: هر انگشت ستون خودش را می‌گیرد، والسلام.

ردیف اعداد بیش از یک سنت دارد. جدول بالا رایج‌ترین نسخهٔ امروزی است. ویکی‌پدیا روش قدیمی‌تری را توصیف می‌کند که از دههٔ 1960 و شاید پیش‌تر آموزش داده می‌شد: انگشت کوچک چپ 1 و 2 را می‌گیرد، انگشت حلقه 3، انگشت میانی 4 و اشارهٔ چپ 5 و 6؛ در سمت راست، اشاره 7 و 8، انگشت میانی 9، انگشت حلقه 0 و انگشت کوچک هر چه سمت راست‌تر است. سبک سومی هم این دو را با هم می‌آمیزد. این جدول‌ها احتمالاً بازتاب ماشین‌تحریرهای اولیه‌ای هستند که کلید 0 یا 1 نداشتند، نه چیزی دربارهٔ دست‌ها.

پژوهش روی تایپیست‌های معمولی از نگاهی آسان‌گیرتر پشتیبانی می‌کند. در پژوهشی در سال 2016 در دانشگاه Aalto که حرکت دست و چشم 30 تایپیست را ثبت کرد، چیزی که سریع‌ها را متمایز می‌کرد یکنواختی بود: هر حرف را هر بار با همان انگشت می‌زدند و دست‌هایشان را ثابت نگه می‌داشتند. تعداد انگشت‌هایی که استفاده می‌کردند سرعتشان را پیش‌بینی نمی‌کرد. این جدول را بی‌فایده نمی‌کند. جدول آسان‌ترین راه رسیدن به یک نگاشت یکنواخت است، چون کسی پیش‌تر همهٔ تصمیم‌ها را به جای شما گرفته است.

تغییرات معقول

این انحراف‌ها میان تایپیست‌های خوب رایج است و هزینهٔ کمی دارد یا اصلاً ندارد:

• کلید 6 با انگشت اشارهٔ راست. بسیاری از جدول‌ها آن را به هر دو دست می‌دهند. یکی را انتخاب کنید و پایش بمانید.
• B با انگشت اشارهٔ راست. B تقریباً بین دو انگشت اشاره قرار دارد و کلمه‌هایی مثل "bring" یا "number" این‌طور روان‌تر تایپ می‌شوند. باز هم، یک بار انتخاب کنید.
• کلید فاصله فقط با یک شست. بیشتر جدول‌ها شست‌ها را به نوبت نشان می‌دهند، اما این الزامی نیست و یک شست هم نگاشتی کاملاً یکنواخت است.
• Enter با انگشت حلقه یا کوچک راست، هر کدام که بدون جابه‌جا کردن دست برسد.
• کلیدهای منتهی‌الیه راست ([ ] \ و Backspace) با حرکت کوچک دست به جای کشیدن انگشت.

این تغییرات دردسر واقعی درست می‌کنند:

• زدن C با انگشت اشاره. اشارهٔ چپ همین حالا چهار کلید در ردیف‌های پایین و بالا به‌علاوهٔ F و G را در اختیار دارد. دادن C به آن یعنی اغلب جای اشتباهی است.
• زدن P یا کلیدهای اعداد با هر انگشتی که آن لحظه نزدیک‌تر است؛ نگاشتی که با موقعیت عوض می‌شود.
• استفاده از یک کلید Shift برای همه چیز، همان‌طور که بالا گفتیم.

چطور بفهمید یک تغییر به شما ضرر می‌زند: یک آزمون 1 دقیقه‌ای بدهید و در صفحهٔ نتایج به پراشتباه‌ترین کلیدها نگاه کنید. کلیدی که مدام آنجا ظاهر می‌شود معمولاً کلیدی است که هنوز انگشت ثابتی برایش انتخاب نکرده‌اید.

نکته‌ای دربارهٔ صفحه‌کلیدهای ISO

جدول بالا برای صفحه‌کلید آمریکایی (ANSI) است. بیشتر صفحه‌کلیدهای بریتانیایی و اروپایی از چیدمان فیزیکی ISO پیروی می‌کنند که یک کلید بیشتر دارد: روی صفحه‌کلیدهای دارای کلید ویندوز، 105 به جای 104. تفاوت‌هایی که انگشت‌گذاری شما را تغییر می‌دهند:

• یک کلید اضافه بین Shift چپ و Z هست. در چیدمان بریتانیایی \ و | روی آن است. Shift چپ کوتاه‌تر است، پس انگشت کوچک چپ برای رسیدن به آن کمتر دراز می‌شود، و وقتی تازه تغییر داده‌اید راحت ممکن است اشتباهی کلید اضافه را بزنید.
• Enter کلیدی بلند است که دو ردیف را می‌پوشاند و در چیدمان بریتانیایی کلید # ~ کنارش قرار دارد. هر دو مال انگشت کوچک راست‌اند.
• در چیدمان بریتانیایی، @ و " جایشان عوض می‌شود (" روی Shift+2، @ روی Shift+') و £ روی Shift+3 است.

تقسیم حروف بین ANSI و ISO تغییری نمی‌کند. فقط کلیدهای زیر انگشت‌های کوچک جابه‌جا می‌شوند، و به همین دلیل جابه‌جا شدن بین این دو در ابتدا باعث خطاهای انگشت کوچک می‌شود.

چطور از این جدول استفاده کنید

راهنمای مبتدیان ما برای تایپ ده انگشتی یک برنامهٔ دوهفته‌ای دارد که بر پایهٔ همین جدول ساخته شده. اگر همین حالا با ترکیبی از انگشت‌ها تایپ می‌کنید، یادداشت ما دربارهٔ تایپ ده انگشتی در برابر تایپ با نگاه به صفحه‌کلید کمکتان می‌کند تصمیم بگیرید که از نو یاد بگیرید یا نه.

وقتی حروف خودکار شدند، ردیف اعداد و نمادها پروژهٔ جداگانه‌ای است. آزمون اعداد در یک دقیقه نشان می‌دهد ردیف بالایتان چقدر محکم است، و صفحهٔ تمرین از کلیدهایی که واقعاً اشتباه می‌زنید تمرین می‌سازد. برنامه‌نویس‌ها یادداشت ما دربارهٔ نمادها و تایپ ده انگشتی را لازم خواهند داشت.

پرسش‌های پرتکرار

8 کلید ردیف اصلی کدام‌اند؟

A، S، D و F برای دست چپ و J، K، L و نقطه‌ویرگول برای دست راست. شست‌ها روی کلید فاصله قرار می‌گیرند که جزو کلیدهای اصلی شمرده نمی‌شود.

چرا استفاده از ردیف اصلی مهم است؟

به هر انگشت نقطهٔ شروع ثابتی می‌دهد که فقط یک دست‌دراز کردن با کلیدهای دیگرش فاصله دارد، پس می‌توانید هر حرفی را با لمس پیدا کنید نه با نگاه. برگشتن به آن پس از هر دست‌دراز کردن چیزی است که نگاشت را یکنواخت نگه می‌دارد.

کلید فاصله را با کدام انگشت بزنم؟

با هر کدام از شست‌ها. بعضی تایپیست‌ها به نوبت می‌زنند و از شست دستی استفاده می‌کنند که حرف قبلی را نزده؛ بعضی دیگر هر بار از همان شست. اگر یکنواخت باشید، هر دو جواب می‌دهد.

دست‌هایم برای تایپ چه وضعیتی باید داشته باشند؟

انگشت‌ها خمیده و به‌آرامی روی کلیدهای اصلی، انگشت‌های اشاره روی برجستگی‌های F و J، مچ‌ها صاف و بدون خم شدن رو به بالا، و شست‌ها بالای کلید فاصله.