برای سریعتر تایپ کردن، اول دقتتان را به حدود 97% برسانید، بعد هر کلید را هر بار با همان انگشت بزنید، چشمتان را یک کلمه جلوتر از انگشت‌هایتان روی متن نگه دارید و جفت‌حرف‌هایی را که در آن‌ها کندترید تمرین کنید. این چهار تغییر با همان چیزی جور درمی‌آیند که در بزرگ‌ترین پژوهش‌های ضربه، تایپیستهای سریع را از کند جدا میکند. دادن آزمون مجدد تا وقتی عدد بالا برود، بیشتر وقت‌ها چنین اثری ندارد.
این یک نمای کلی است. هر جا مرحله‌ای به روش کامل نیاز دارد، به مطلبی پیوند داده‌ایم که آن را دارد: برنامهٔ تمرین هشت‌هفته‌ای برای زمان‌بندی، و راهنماهای دقت و نمودار انگشتها برای جزئیات.
تایپیستهای سریع چه کاری را متفاوت انجام می‌دهند
در 2018، پژوهشگران دانشگاه Aalto و دانشگاه Cambridge 136 میلیون ضربه از 168,960 داوطلب ثبت کردند (Dhakal و همکاران). آن‌ها یک‌دهم سریعتر، بالای حدود 78 WPM، را با یک‌دهم کندتر، زیر حدود 26 WPM، مقایسه کردند. تفاوت‌ها فهرست کارهای این مطلب است.
| سنجه | سریع‌ترین 10% | کندترین 10% |
|---|---|---|
| میانگین فاصلهٔ بین ضربه‌ها | حدود 120 میلی‌ثانیه | بیش از 480 میلی‌ثانیه |
| ضربه‌هایی که با کلید قبلی همپوشانی دارند (rollover) | برای بیشترشان 40 تا 70% | تقریباً هیچ |
| خطاهای اصلاح‌نشده | 0.71% | 1.78% |
| انگشتهای به‌کاررفته (به گفتهٔ خودشان) | 8.4 | 5.3 |
| جفت‌حرف‌هایی که با دو دست به تناوب زده می‌شوند | 5 تا 20 میلی‌ثانیه سریعتر از جفت‌های یک‌دستی | 20 تا 28 میلی‌ثانیه کندتر |
ردیف اول کل ماجرا را در یک عدد خلاصه میکند. یک کلمهٔ پنج‌ضربه‌ای با 120 میلی‌ثانیه برای هر کلید یعنی 500 ضربه در دقیقه، که میشود 100 WPM. با 480 میلی‌ثانیه میشود 125 ضربه در دقیقه، یعنی 25 WPM. هر تکنیکی که در ادامه می‌آید راهی است برای کم کردن چند میلی‌ثانیه از این فاصله.
این پژوهش چیزی هم پیدا کرد که باید به هر کسی که هرگز کلاس تایپ نرفته دلگرمی بدهد. داوطلبانی که دوره گذرانده بودند بهطور میانگین فقط حدود 5 WPM سریعتر بودند و نویسندگان دریافتند که تایپیستهای آموزش‌دیده و آموزش‌ندیده رفتار بسیار مشابهی دارند. کاری که با انگشت‌هایتان می‌کنید از اینکه چطور یاد گرفته‌اید مهمتر است.
1. پیش از دنبال کردن سرعت، دقت را درست کنید
سریع‌ترین راه برای بالا بردن WPM خالص معمولاً آهسته کردن است. هر خطا یک بک‌اسپیس، یک بار تایپ دوباره و مکثی برای دیدن اینکه چه چیزی اشتباه شد هزینه دارد، یعنی چند فاصلهٔ بین ضربه برای یک نویسه. سریع‌ترین تایپیستهای پژوهش 2018 کمترین خطا را هم داشتند. برای آن‌ها سرعت و دقت بده‌بستان نبود؛ با هم می‌آمدند.
در عمل: با سرعتی تایپ کنید که دقتتان یک هفته روی 97% یا بیشتر بماند، بعد فشار بیاورید. اگر الان روی 92% هستید، سریع‌ترین راهتان به نمرهٔ خالص بالاتر یک سرعت خام پایین‌تر است. حساب اینکه چرا 90% این‌قدر گران تمام میشود در دقت تایپ واقعاً چه چیزی را می‌سنجد آمده و تمرین‌های درست کردنش در چطور دقت تایپ را بالا ببریم.
2. هر کلید را هر بار با همان انگشت بزنید
پژوهشی در Aalto در 2016 (Feit، Weir و Oulasvirta) از 30 تایپیست معمولی با ثبت حرکت فیلم گرفت. میانگین تایپیستهای ده انگشتی 57.8 WPM بود و میانگین کسانی که ده انگشتی تایپ نمیکردند 58.9، که تفاوت معناداری نیست. چیزی که واقعاً سرعت را پیش‌بینی می‌کرد ثبات بود: تایپیستهای سریعتر هر کلید را با اطمینان بیشتری با همان انگشت می‌زدند. تایپیستهای کندتر برای یک کلید از یک ضربه به ضربهٔ بعد انگشت عوض میکردند.
اگر با شش انگشت تایپ می‌کنید و نمی‌خواهید از نو شروع کنید، این خبر خوبی است. سرعت از اینجا می‌آید که هر کلید یک صاحب داشته باشد. نمودار استاندارد ده انگشتی ساده‌ترین راه برای دادن یک صاحب به هر کلید است و نمودار انگشتهای تایپ ده انگشتی آن را کلید به کلید نشان می‌دهد.
کلیدهای دردسرساز معمولاً همان‌هایی هستند که روی مرز دو انگشت قرار دارند: C که رسیدن به آن با انگشت اشاره به جای میانی آسان است؛ B که بین دو دست جابه‌جا میشود؛ و کلیدهای منتهی‌الیه راست مثل P و کروشه‌ها که انگشت حلقه اغلب از انگشت کوچک می‌دزدد. صفحهٔ نتایج شما بعد از هر آزمون پراشتباه‌ترین کلیدها را فهرست میکند. اگر کلیدی مدام آنجا ظاهر میشود، ببینید با کدام انگشت آن را می‌زنید. به تجربهٔ ما، آموزش دوبارهٔ یک کلید حدود یک هفته حس ناشی‌گری دارد و بعد جواب می‌دهد.
3. چشمتان را روی متن نگه دارید و یک کلمه جلوتر بخوانید
همان پژوهش 2016 دریافت که کسانی که ده انگشتی تایپ نمیکردند خیلی بیشتر به صفحهکلید نگاه میکردند. این در آزمایشگاه کندترشان نکرد، اما یعنی هر نگاه به پایین لحظه‌ای است که چیز بعدی را نمی‌خوانید، و پیدا کردن دوبارهٔ جایتان در متن‌های طولانی یا ناآشنا وقت می‌گیرد.
جلوتر خواندن نیمهٔ دیگر کار است. آزمایش‌های Timothy Salthouse در 1985 روی تایپ رونویسی تعداد نویسه‌هایی را که تایپیست‌ها می‌توانستند جلوتر از نویسهٔ در حال تایپ ببینند محدود کرد. سرعت تا وقتی که پیش‌نمایش به کمتر از حدود چهار نویسه نرسیده بود ثابت ماند، و فاصلهٔ چشم و دست تایپیست‌ها، یعنی اینکه خواندنشان چقدر جلوتر از انگشت‌هایشان بود، بهطور میانگین حدود چهار نویسه بود. تایپیستهای سریعتر فاصلهٔ بیشتری داشتند، حدود 1.2 نویسه بیشتر به ازای هر 20 WPM خالص.
در عمل یعنی چشمتان باید روی کلمهٔ بعدی باشد در حالی که انگشت‌هایتان کلمهٔ فعلی را تمام میکنند. اگر می‌بینید یک کلمه را می‌خوانید، تایپش می‌کنید و بعد دنبال کلمهٔ بعدی می‌گردید، روی هر فاصله یک مکث هزینه می‌دهید. متن‌های نقل‌قول برای تمرین این کار از فهرست‌های کلمهٔ تصادفی بهترند، چون جمله‌های واقعی به شما اجازه می‌دهند پیش‌بینی کنید چه در راه است؛ تست تایپ نقل‌قول را امتحان کنید.
4. همپوشانی کلیدها (rollover) را یاد بگیرید و از تناوب دست‌ها استفاده کنید
همپوشانی کلیدها یعنی پیش از رها کردن کلید قبلی، کلید بعدی را فشار دهید. در دادههای 2018 این یکی از قوی‌ترین پیش‌بینی‌کننده‌های تکی سرعت بود (همبستگی 0.73 با WPM). داوطلب متوسط این کار را در 25% ضربه‌ها انجام می‌داد؛ بیشتر سریع‌ترین تایپیست‌ها در 40 تا 70%، با همپوشانی میانگین حدود 30 میلی‌ثانیه و تا 100 میلی‌ثانیه.
ساده‌ترین جا برای شروع جایی است که دو دست به تناوب کار میکنند. در حالی که دست چپتان T را فشار می‌دهد، دست راستتان می‌تواند از همان موقع به سمت H حرکت کند. برای تایپیستهای سریع، جفت‌هایی که با دو دست به تناوب زده می‌شدند 5 تا 20 میلی‌ثانیه سریعتر از جفت‌های یک‌دستی بودند. برای کندترین تایپیست‌ها برعکس بود، که نشان می‌دهد آن‌ها هنوز در هر لحظه فقط یک انگشت را حرکت می‌دادند، فرقی نمی‌کرد روی کدام دست باشد.
پژوهش 2016 همین را از زاویهٔ دیگری دید: حرکت به سمت کلید بعدی در حین ضربهٔ قبلی با سرعت بالاتر مرتبط بود.
یک تمرین ساده: کلمه‌هایی را تایپ کنید که در هر حرف دست را عوض میکنند، مثل «when»، «with»، «such»، «them» و «they»، و بگذارید دست دوم در حالی که دست اول فشار می‌دهد حرکتش را شروع کند. همپوشانی را به زور ایجاد نکنید؛ وقتی حرکت آشنا شد خودبه‌خود ظاهر میشود. مهم‌ترین کلمه‌ها همان کلمه‌های کوتاه و رایج‌اند، چون روزی هزاران بار تایپشان می‌کنید.
5. به جای آزمون مجدد، جفت‌حرف‌های کندتان را تمرین کنید
آزمون می‌سنجد؛ آموزش نمی‌دهد. ده آزمون یک‌دقیقه‌ای پشت سر هم بیشتر همان جفت‌حرف‌هایی را تکرار میکند که از قبل در آن‌ها خوب هستید.
نقاط ضعف شما مشخص‌اند. چند جفت‌حرف و کلمه‌اند که زمان‌بندی‌تان در آن‌ها افت میکند، اغلب روی همان انگشت یا همان دست. صفحهٔ نتایج بعد از هر آزمون پراشتباه‌ترین کلیدها و تفکیک کلمه‌به‌کلمه را نشان می‌دهد، و تمرین یک جلسهٔ 50 کلمه‌ای می‌سازد که روی کلیدها و کلمه‌هایی که اشتباه می‌زنید وزن بیشتری دارد، آمیخته با کلمه‌های رایج تا همچنان مثل متن خوانده شود. ده تا پانزده دقیقه در روز از این تمرین بیشتر از یک ساعت آزمون اثر دارد.
اینکه این جلسه‌ها را در دو ماه چطور بچینید و هر دو هفته چه انتظاری داشته باشید، در برنامهٔ تمرین 40 تا 80 WPM که در بالا پیوندش آمده توضیح داده شده. اینجا تکرارش نمی‌کنیم.
6. دست‌هایتان را آرام نگه دارید
تایپیستهای سریع در پژوهش ثبت حرکت دست‌هایشان را بیشتر ثابت نگه می‌داشتند و انگشت‌هایشان را حرکت می‌دادند، در حالی که تایپیستهای کندتر کل دستشان را بیشتر جابه‌جا میکردند. هر حرکت دست یک جابه‌جایی کوچک است که باید پیش از کلید بعدی اصلاحش کنید.
بین کلمه‌ها انگشت‌هایتان را روی ردیف خانه نگه دارید، مچ‌هایتان را صاف نگه دارید به جای اینکه جایی تکیه‌شان دهید، و بگذارید انگشتها دراز شوند. اگر دست‌هایتان در حین آزمون روی صفحهکلید سُر می‌خورند، این را پیش از هر تمرین سرعتی درست کنید.
آنچه تفاوت زیادی ایجاد نمی‌کند
صفحهکلید نو. سوییچ‌ها و کی‌کپ‌ها می‌توانند جلسههای طولانی را راحت‌تر کنند، اما شواهد برای افزایش خود سرعت ضعیف است؛ مطلب صفحه‌کلیدهای ما آن را بررسی میکند. همپوشانی کلیدها به صفحهکلیدی نیاز دارد که کلیدهای هم‌پوشان را ثبت کند؛ اگر صفحه‌کلیدتان وقتی سریع تایپ می‌کنید حرف جا می‌اندازد، اول این را بررسی کنید.
عوض کردن چیدمان. رفتن به Colemak یا Dvorak معمولاً شما را هفته‌ها به سرعت مبتدی برمی‌گرداند، و سود بلندمدتش برای سرعت کم و محل بحث است. برای راحتی ممکن است ارزشش را داشته باشد.
یک دوره به‌تنهایی. در دادههای 2018، کسانی که دوره گذرانده بودند بهطور میانگین حدود 5 WPM سریعتر بودند. مفید است، نه متحول‌کننده. آنچه بعد از آن تمرین می‌کنید بقیه را تعیین میکند.
چقدر سریع پیشرفت می‌کنید؟
پیشرفت اول سریع است و بعد کند میشود، و حساب ضربه‌ها دلیلش را نشان می‌دهد. رفتن از 40 به 50 WPM یعنی کم کردن میانگین فاصله از 300 میلی‌ثانیه به 240 میلی‌ثانیه، بیشتر با تردید کمتر. رفتن از 80 به 90 یعنی کم کردن 150 میلی‌ثانیه به 133 میلی‌ثانیه، و آن 17 میلی‌ثانیه باید از همپوشانی کلیدها بیاید که آموزشش بیشتر طول می‌کشد. تایپیستی با 40 WPM اغلب می‌تواند در یکی دو ماه تمرین روزانه 10 WPM اضافه کند؛ در 80، چند WPM در ماه یعنی ماه خوبی داشته‌اید.
اگر بیشتر با گوشی تایپ می‌کنید، قاعده‌ها فرق میکنند: شست‌ها، تصحیح خودکار و پیشنهاد کلمه از تقسیم کار انگشتها مهم‌ترند. چطور با گوشی سریعتر تایپ کنیم را ببینید.
پرسش‌های متداول
چطور بدون نگاه کردن به صفحهکلید سریعتر تایپ کنم؟
به هر کلید یک انگشت بدهید، بعد در جلسههای کوتاه با صفحهکلیدی که دیده نمیشود تمرین کنید، حتی اگر اولش به 20 WPM برسید. دقت زودتر از سرعت برمیگردد. مطلب نمودار انگشتها نقشهٔ کامل کلیدها را دارد.
آیا میشود سریعتر از 100 WPM تایپ کرد؟
بله، هرچند کماند کسانی که این کار را میکنند: طبق برآورد ما از پژوهش 2018، 100 WPM تقریباً جزو 1% بالای تایپیستهای آنلاین مشتاق است. رسیدن به آن بیش از سرعت خام انگشتها به همپوشانی زیاد کلیدها و انگشتگذاری بسیار ثابت نیاز دارد.
آیا تایپ با انگشتهای کمتر کندتان میکند؟
نه لزوماً. در پژوهش 2016، کسانی که ده انگشتی تایپ نمیکردند بهطور میانگین از 6.2 انگشت استفاده میکردند و به سرعت تایپیستهای ده انگشتی تایپ میکردند. ثبات برای هر کلید از تعداد انگشتها مهمتر بود، هرچند در دادههای بزرگتر 2018 انگشتهای بیشتر با سرعت بالاتر همراه بود.
اول سرعت را تمرین کنم یا دقت را؟
دقت. یک هفته با سرعتی راحت 97% را حفظ کنید، بعد سرعت را بالا ببرید و دقت را بالای حدود 95% نگه دارید.
منابع
- Dhakal, Feit, Kristensson and Oulasvirta (2018), Observations on Typing from 136 Million Keystrokes, CHI 2018
- صفحهٔ پروژهٔ 136 Million Keystrokes، دانشگاه Aalto
- Feit, Weir and Oulasvirta (2016), How We Type: Movement Strategies and Performance in Everyday Typing, CHI 2016
- صفحهٔ پروژهٔ How We Type، دانشگاه Aalto
- Salthouse (1985), Anticipatory Processing in Transcription Typing, Journal of Applied Psychology