Schemat palców do pisania bezwzrokowego: rząd podstawowy i który palec naciska który klawisz

Klawisze rzędu podstawowego

Osiem klawiszy podstawowych to A, S, D i F dla lewej ręki oraz J, K, L i ; dla prawej. Palce spoczywają na nich między słowami i wracają tam po każdym sięgnięciu.

G i H nie są klawiszami podstawowymi, bo żaden palec na nich nie spoczywa; palce wskazujące przesuwają się na nie i wracają.

Ułożenie dłoni ma takie samo znaczenie jak litery. Palce są lekko zgięte, tak by klawiszy dotykały opuszki, nadgarstki pozostają proste, a nie wygięte w górę, a kciuki unoszą się nad spacją.

Dlaczego klawisze F i J mają wypustki

Przesuń palcem po F i J na prawie każdej klawiaturze, a wyczujesz małą wypukłą kreskę lub kropkę. Te wypustki pozwalają palcom wskazującym znaleźć pozycję wyjściową bez patrzenia: połóż palce wskazujące na wypustkach, a pozostałe sześć palców samo trafi na właściwe klawisze.

Ich pochodzenie jest mniej jasne, niż sugeruje większość artykułów. Często można przeczytać, że wypustki wynalazła June E. Botich, ale jej amerykański patent (zgłoszony w 2002 roku, udzielony w grudniu 2003) opisuje coś innego: wypukłe krawędzie po zewnętrznych stronach grup klawiszy rzędu podstawowego, przy A i przy średniku. Nie znaleźliśmy źródła pierwotnego, które przypisywałoby komukolwiek oznaczenia na F i J.

Jeśli klawiatura, której używasz, ma te oznaczenia w nieoczekiwanym miejscu albo nie ma ich wcale, zanim zaczniesz, sprawdź, na których literach spoczywają twoje palce wskazujące, bo wszystkie pozostałe palce ustawiają się względem tych dwóch.

Dlaczego rząd podstawowy to ASDF JKL;

Rząd podstawowy to środkowy rząd liter, a na QWERTY wypada na A S D F i J K L ;, bo tam opadają palce, gdy obie dłonie spoczywają na środku klawiatury z przerwą na kolumny G i H. Nie wybrano go dlatego, że to częste litery. Na QWERTY znajduje się tam tylko kilka z najczęstszych liter angielskich, i właśnie to zarzucają mu alternatywne układy (nasz artykuł o układach klawiatury przedstawia dowody).

Środkowy rząd to właściwe miejsce na spoczynek, bo każdy inny rząd liter jest o jedno sięgnięcie dalej. Pisanie bezwzrokowe z rzędu podstawowego ma długą historię: Wikipedia podaje, że wynalazł je podobno Frank Edward McGurrin w 1888 roku.

Pełny schemat palców dla klawiatury US QWERTY

To standardowy przydział w takiej postaci, w jakiej się go uczy. Każdy palec obsługuje kolumnę, która w miarę schodzenia w dół lekko odchyla się w lewo, bo rzędy na standardowej klawiaturze są przesunięte względem siebie.

Rząd cyfr

Rząd górny

Rząd podstawowy

Rząd dolny

Kciuki i klawisze modyfikujące

Spację naciska dowolny kciuk. Alt, Option, Cmd i klawisz Windows obsługuje najbliższy kciuk; Ctrl naciska mały palec po tej samej stronie.

Shift: zawsze przeciwna ręka

Aby wpisać wielką literę lub symbol z Shiftem, przytrzymaj Shift małym palcem tej ręki, która nie naciska litery. Wielkie T to prawy Shift plus lewy palec wskazujący; wielkie J to lewy Shift plus prawy palec wskazujący; ! to prawy Shift plus lewy mały palec na 1; ( to lewy Shift plus prawy palec serdeczny na 9.

Samoucy łamią tę zasadę częściej niż jakąkolwiek inną. Jeśli do wszystkiego przytrzymujesz lewy Shift, twój lewy mały palec musi w tej samej chwili nacisnąć Shift i A, Q albo 1.

Czy standardowy schemat jest jedynym poprawnym?

Nie. To konwencja odziedziczona po maszynach do pisania, a kilka jej elementów ma mniej sensu na współczesnej klawiaturze.

Najlepszym przykładem są przesunięte rzędy. Na maszynie do pisania rzędy były przesunięte względem siebie (we wczesnej konstrukcji Sholesa o trzy ósme, trzy szesnaste i trzy ósme cala), żeby zrobić miejsce na dźwignie pod każdym klawiszem. Klawiatury komputerowe nie mają dźwigni, ale zachowały przesunięcie i to z niego biorą się ukośne kolumny palców. Na klawiaturze dzielonej lub ortolinearnej, gdzie klawisze stoją w prostych kolumnach, schemat staje się prostszy: każdy palec obsługuje swoją kolumnę i tyle.

Rząd cyfr ma więcej niż jedną tradycję. Powyższy schemat to najczęstsza współczesna wersja. Wikipedia opisuje starszą metodę, nauczaną od lat 60. XX wieku, a może i wcześniej, w której lewy mały palec obsługuje 1 i 2, serdeczny 3, środkowy 4, a lewy wskazujący 5 i 6, natomiast po prawej wskazujący obsługuje 7 i 8, środkowy 9, serdeczny 0, a mały wszystko dalej w prawo. Trzeci styl łączy oba. Te schematy wynikają prawdopodobnie z tego, że wczesne maszyny do pisania nie miały klawisza 0 ani 1, a nie z budowy dłoni.

Badania nad osobami piszącymi na co dzień przemawiają za swobodniejszym podejściem. W badaniu Uniwersytetu Aalto z 2016 roku, w którym śledzono dłonie i wzrok 30 piszących, szybszych wyróżniała konsekwencja: każdą literę naciskali zawsze tym samym palcem i trzymali dłonie nieruchomo. Liczba używanych palców nie przewidywała ich szybkości. Nie oznacza to, że schemat jest bezużyteczny. To najłatwiejsza droga do konsekwentnego przydziału, bo ktoś już podjął za ciebie wszystkie decyzje.

Rozsądne odstępstwa

Te odstępstwa są częste wśród dobrych piszących i kosztują niewiele albo nic:

• Klawisz 6 prawym palcem wskazującym. Wiele schematów przydziela go dowolnej ręce. Wybierz jedną i się jej trzymaj.
• B prawym palcem wskazującym. B leży mniej więcej między oboma palcami wskazującymi, a słowa takie jak „bring” czy „number” mogą wtedy płynąć lepiej. Znów: wybierz raz.
• Spacja tylko jednym kciukiem. Większość schematów pokazuje naprzemienne kciuki, ale nie jest to wymagane, a jeden kciuk to całkowicie konsekwentny przydział.
• Enter prawym palcem serdecznym lub małym, tym, który sięgnie bez przesuwania dłoni.
• Klawisze po skrajnej prawej ([ ] \ i Backspace) z niewielkim ruchem dłoni zamiast rozciągania palców.

Te odstępstwa sprawiają prawdziwe kłopoty:

• Naciskanie C palcem wskazującym. Lewy palec wskazujący ma już cztery klawisze w rzędzie dolnym i górnym oraz F i G. Jeśli dostanie jeszcze C, często będzie w złym miejscu.
• Naciskanie P lub klawiszy cyfr tym palcem, który akurat jest najbliżej, czyli przydział zmieniający się w zależności od sytuacji.
• Używanie jednego klawisza Shift do wszystkiego, jak opisano wyżej.

Jak sprawdzić, czy jakieś odstępstwo ci szkodzi: zrób test 1-minutowy i spójrz na najczęściej chybiane klawisze na ekranie wyników. Klawisz, który ciągle się tam pojawia, to zwykle klawisz, dla którego nie ustaliłeś jeszcze palca.

Uwaga o klawiaturach ISO

Powyższy schemat dotyczy klawiatury amerykańskiej (ANSI). Większość klawiatur brytyjskich i europejskich ma fizyczny układ ISO, który ma o jeden klawisz więcej: 105 zamiast 104 na klawiaturach z klawiszami Windows. Różnice, które zmieniają palcowanie:

• Między lewym Shiftem a Z jest dodatkowy klawisz. W układzie brytyjskim są na nim \ i |. Lewy Shift jest krótszy, więc lewy mały palec sięga do niego mniej daleko, a tuż po zmianie klawiatury łatwo przez pomyłkę trafić w dodatkowy klawisz.
• Enter to wysoki klawisz zajmujący dwa rzędy, a w układzie brytyjskim obok niego znajduje się klawisz # ~. Oba należą do prawego małego palca.
• W układzie brytyjskim @ i " zamieniają się miejscami (" pod Shift+2, @ pod Shift+'), a £ jest pod Shift+3.

Przydział liter jest taki sam w ANSI i ISO. Przesuwają się tylko klawisze pod małymi palcami, dlatego przechodzenie między tymi układami na początku powoduje błędy małych palców.

Jak korzystać ze schematu

Nasz poradnik pisania bezwzrokowego dla początkujących zawiera dwutygodniowy plan zbudowany wokół tego schematu. Jeśli już piszesz mieszanką palców, tekst o pisaniu bezwzrokowym a pisaniu dwoma palcami pomoże ci zdecydować, czy warto się przestawić.

Gdy litery wejdą ci w nawyk, rząd cyfr i symbole to osobny projekt. Test cyfr w minutę pokaże, jak pewnie opanowałeś górny rząd, a strona ćwiczeń układa ćwiczenia z klawiszy, w których naprawdę się mylisz. Programistom przyda się nasz tekst o symbolach i pisaniu bezwzrokowym.

Najczęściej zadawane pytania

Jakie jest 8 klawiszy rzędu podstawowego?

A, S, D i F dla lewej ręki oraz J, K, L i średnik dla prawej. Kciuki spoczywają na spacji, której nie zalicza się do klawiszy podstawowych.

Dlaczego warto korzystać z rzędu podstawowego?

Daje każdemu palcowi stały punkt wyjścia, oddalony o jedno sięgnięcie od pozostałych jego klawiszy, więc każdą literę możesz znaleźć dotykiem, a nie wzrokiem. Powrót do niego po każdym sięgnięciu sprawia, że przydział pozostaje konsekwentny.

Którym palcem naciskać spację?

Dowolnym kciukiem. Niektórzy piszący używają ich na zmianę, naciskając spację kciukiem tej ręki, która nie wpisała ostatniej litery; inni za każdym razem używają tego samego kciuka. Oba sposoby działają, jeśli jesteś konsekwentny.

Jak ułożyć dłonie do pisania?

Palce zgięte i lekko oparte na klawiszach podstawowych, palce wskazujące na wypustkach F i J, nadgarstki proste i niewygięte w górę, a kciuki nad spacją.